از شوهر اول در آن باقى باشد ، خواه حامله شود از شوهر ثانى يا نه ، چه زياد شود شير در پستانش يا نه بلكه به حال خود باقى بماند ، بلى اگر منقطع شود شير بعد عود كند در زمانى كه ممكن باشد بودن آن از شوهر دوّم نشر حرمت نمىكند در حقّ زوج اوّل ، و اين مال دوّم است كه ناشر حرمت است در حقّ او . چنانچه اگر متّصل شود شيرش تا اينكه وضع حمل نمايد از ثانى ، شير قبل از وضع مال زوج اول است ، و بعد از وضع مال زوج ثانى است ، پس شير بعد از وضع ناشر حرمت در حق اوّل نخواهد بود . و اگر شير حاصل شود از انعقاد نطفه به سبب جذب منى أجنبى به مساحقه و نحو آن نشر حرمت نمىكند شير ، زيرا كه اين به منزله زنا است و شرط نيست در نشر حرمت وضع حمل و تحقق ولادت ، پس شير از مجرّد حمل قبل از وضع نيز نشرش خالى از قوت نيست . شرط دوّم : تحقق مقدار رضاع شرعى است و آن حاصل مىشود به يكى از امور سه‌گانه : اوّل : آنكه آن قدر شير دهد كه سبب انبات لحم و شدّ عظم باشد و مرجع در انبات عرف است ، همين قدر كه عرف بگويند انبات لحم و شدّ عظم از شير مرضعه شد كفايت مىكند در تحقّق رضاع محرّم . دوّم : آنكه مقدار يك شب و يك روز كامل شير دهد طفل را ، به نحوى كه در مقدار شبانه روز هر وقت آن طفل شير بخواهد و احتياج داشته باشد شير دهد او را تا اينكه سير شود ، و شير غير مرضعه يا مأكول و مشروب در اثناء متخلّل نشود بر سبيل بدليّت از شير و تغذّى ، و الّا ضرر ندارد مسماى اكل و شرب . و بالجمله ، رضاع يوم و ليلة ناشر است ، خواه كمتر از ده رضعه واقع